ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ...

 Το τανγκό στη λίστα της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Το τανγκό θα περιλαμβάνεται στο εξής στην αντιπροσωπευτική λίστα Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ουνέσκο

Το τανγκό (τάνγκο στα ισπανικά) είναι είδος μουσικής και χορού αργεντίνικης προέλευσης. Η μουσική του τανγκό παραδοσιακά παίζεται από μια ορκέστα τίπικα (τυπική ορχήστρα), η οποία συχνά περιλαμβάνει βιολί, πιάνο, κιθάρα, φλάουτο, και κυρίως μπαντονεόν. Το τανγκό ταυτίζεται με τη μουσική της Αργεντινής και της Ουρουγουάης και είναι γνωστό σε πολλά μέρη του κόσμου. Η πραγματική προέλευση της μουσικής του τανγκό είναι τόσο περίπλοκη όσο και το ίδιο το τανγκό. Οι Γάλλοι αποικιοκράτες στη Δομηνικανή Δημηκρατία γύρω στον 18ο αιώνα χρησιμοποιούσαν τους σκλάβους σα μουσικούς, ενώ εκείνοι χόρευαν "la contre dance", κάποιο γαλλικό είδος μουσικής από το οποίο προήλθε ο αντίστικτος ρυθμός του τανγκό. Οι ίδιοι σκλάβοι έπαιζαν μουσική και για δική τους ευχαρίστηση, ταξίδευαν και επηρεάστηκαν σημαντικά από την κουβανική μουσική και τη συγγενική -μουσικά- ισπανική θαρθουέλα.

Το πρώτο τανγκό που ηχογραφήθηκε ήταν του Άνχελ Βιγιόλδο (Angel Villoldo), ερμηνευμένο από τη Γαλλική Εθνική Φρουρά στο Παρίσι. Ο Βιγιόλδο δεν είχε άλλη επιλογή από το να ηχογραφήσει στο Παρίσι γιατί εκείνο τον καιρό στην Αργεντινή δεν υπήρχε στούντιο ηχογραφήσεων.

Τα πρώτα τανγκό παιζόντουσαν από μετανάστες στο Μπουένος Άιρες και το Μοντεβιδέο. Η πρώτη γενιά των ερμηνευτών τανγκό ονομάζονταν "Guardia Vieja" (η Παλιά Φρουρά). Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, αυτό το κράμα ευρωπαϊκής, αφρικανικής και μουσικής σαλονιoύ ακουγόταν σε όλο το μητροπολιτικό Μπουένος Άιρες. Πέρασε καιρός μέχρις ότου διεισδύσει σε πιο "καλούς κύκλους": στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν η αγαπημένη μουσική τραμπούκων και μαφιόζων που επισκέπτονταν τους οίκους ανοχής, σε μια πόλη με περίπου 100.000 περισσότερους άντρες από γυναίκες (το 1914). Οι πολύπλοκοι χοροί που προήλθαν από αυτή την πλούσια μουσική αντικατοπτρίζουν τη συνήθεια των ανδρών να χορεύουν τανγκό σε ομαδες, εκδηλώνοντας τόσο τον ανδρισμό όσο και τη σεξουαλική επιθυμία τους, δημιουργώντας το ξεχωριστό μίγμα ευαισθησίας και επιθετικότητας του τανγκό.

Η Χρυσή Εποχή
Η "Χρυσή Εποχή" του τανγκό ήταν η περίοδος 1935-1952, η οποία συνέπεσε περίπου με την εποχή των μπιγκ-μπαντ στις ΗΠΑ.

Μερικές από τις πολλές δημοφιλείς οχρήστρες που είχαν επιρροή ήταν του Χουάν Ντ'Αριένσο, του Φρανσίσκο Κανάρο και του Ανίβαλ Τρόιλο. Ο Ντ'Αριένσο ήταν γνωστός ως ο "Rey del compás" ή "Βασιλιάς του ρυθμού" για τον επίμονο και σταθερό ρυθμό που παρουσιάζουν οι ηχογραφήσεις του. Το "El flete" είναι πολύ καλό παράδειγμα της προσέγγισης του Ντ'Αριένσο. Οι πρώτες μιλόνγκες του Κανάρο είναι κατά κανόνα οι πιο αργές και πιο εύκολες για να χορέψει κάποιος και για τον λόγο αυτό παίζονται συχνά· η "Milonga Sentimental" είναι κλασικό παράδειγμα.

Ξεκινώντας κατά τη Χρυσή Εποχή και συνεχίζοντας κατόπιν, οι ορχήστρες των Οσβάλντο Πουλιέζε και Κάρλος ντι Σάρλι έκαναν πολλές ηχογραφήσεις. Ο Ντι Σάρλι είχε πλούσιο και μεγαλοπρεπή ήχο, και τόνιζε τα έγχορδα, συμπεριλαμβανομένου του πιάνου, σε σχέση με το μπαντονεόν, όπως ακούγεται στο "A la gran muñeca" και στο "Bahía Blanca" (το όνομα της πόλης του).

Οι πρώτες ηχογραφήσεις του Πουλιέζε δεν διέφεραν και πολύ από τις άλλες ορχήστρες, αλλά ο ίδιος ανέπτυξε έναν περίπλοκο, πλούσιο και καμιά φορά μη αρμονικό ήχο, ο οποίος ακούγεται στα χαρακτηριστικά του κομμάτια "Gallo ciego", "Emancipación" και "La yumba". Η πιο κατοπινή μουσική του Πουλιέζε παιζόταν για ακροατήριο και όχι για χορό, παρόλο που χρησιμοποιείται συχνά για χορογραφία λόγω των δραματικών της δυνατοτήτων.

Χορός
Ο χορός αναπτύχθηκε σε κακόφημες περιοχές του Μπουένος Άιρες και του Μοντεβιδέο και προήλθε από συνένωση Ευρωπαϊκών, Νοτιοαμερικανικών (Μιλόνγκα) και Αφρικανικών ρυθμών σε έναν ερωτικό και αισθησιακό ρυθμό. Προς το τέλος του 19ου αιώνα, ξεχώρισε από μια ποικιλία άλλων χορών και πέρασε από τις κακόφημες περιοχές σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Στις αρχές του 20ου αιώνα διαδόθηκε στην Ευρώπη και προς το τέλος του 1913 έφτασε στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ και έγινε μόδα.

Ο χορός είναι σχετικά αργός και χορεύεται από ζευγάρια. Στο αργεντίνικο στυλ, το ζευγάρι μπορεί να είναι αγκαλιασμένο είτε σφικτά είτε σε άλλα μέρη του χορού με κάποια απόσταση, ιδίως στο πάνω μέρος του σώματος.               

πηγή: Βικιπαίδεια

 Είναι ο χορός που με συναρπάζει...Και οι κινήσεις του με μαγεύουν...Θεωρώ πως είναι ο  χορός που γητεύει τη ψυχή!

      Καλό βράδυ!Φίλες και φίλοι...

Tags: χορός

 Το φλαμένκο είναι ένα είδος τραγουδιού,κιθάρας και χορού που καθρεπτίζει την πολύπλοκη ψυχή της Ανδαλουσίας.Οι αραβικές,ανατολίτικες και τσιγγάνικες επιρροές του έχουν συνδυαστεί προκειμένου να δημιουργήσουν αυτό τον εξαιρετικό και ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ήχο, που ξεσπάει αυθόρμητα τα βράδυα στα στενά σοκάκια στην αγνότερη και αυθεντικότερη μορφή του. Οι φραμπαλάδες,τα βολάν,οι καστανιέτες και το κοφτό χειροκρότημα των χορευτών βρίσκουν μεγάλη ανταπόκριση στους ξένους.

   Οι ρίζες του φλαμένκο βρίσκονται στον 15ο αιώνα,όταν οι Τσιγγάνοι έφτασαν από τη βόρεια Ινδία μέσω της Αιγύπτου και της Ανατολικής Ευρώπης και συνδύασαν τη μουσική τους με αυτήν  των Μαυριτανών και των Εβραίων της Ανδαλουσίας.Η λέξη ,<<φλαμένκο>>προέρχεται πιθανώς από το αραβικό<<φελλάγκ μένγκου>>που σημαίνει <<πλανόδιος χωρικός>>-αναφορά στους Τσιγγάνους και πιθανώς και στους Μορίσκος(βαπτισμένοι Μαυριτανοί)Από τότε έχει πάρει διαφορετικές μορφές,οι κυριότερες από τις οποίες είναι το solea της περιοχής Τριάνα στη  Σεβίλλη,το buleria της Χερεθ δε λα Φροντέρα και το cantes festeros(εορταστικό στυλ) του Καδιξ.Αυτές οι τρεις πόλεις φιλοξένησαν τις πρώτες σχολές φλαμένκο της Ισπανίας.Παρά τις πολλές διαφορετικές του εκδοχές,το βασικό στοιχείο του φλαμένκο είναι η διατήρηση του duende,μιας έντονης και ζωντανής επικοινωνίας με το κοινό.

 Ως άγραφη προφορική παράδοση,το τραγούδι φλαμένκο μπορεί να τροποποιηθεί ανάλογα με τις ανάγκες και το περιεχόμενο του.Το cante jondo(βαθύ τραγούδι)που το τραγουδούν μόνο βιρτουόζοι,είναι η παλιότερη μορφή του.Σε αυτή τη περίπτωση,η συναισθηματική έκφραση του τραγουδιστή για την απώλεια,τη λύπη ή την αδικία θεωρείται πιο σημαντική από την τονική καθαρότητα.

Το σόλο παίξιμο της κιθάρας μετατράπηκε από απλή ανάγκη συνοδείας των τραγουδιστών σε μια τέχνη.Κιθαρίστες όπως οι Πάκο Πένια,Πάκο δε Λουθία και Τοματίνο έχουν γίνει παγκοσμίως γνωστοί.Το σύνολο αυτής της τέχνης,δηλαδή το τραγούδι,η μουσική,και ο χορός,γεννήθηκε το 19ο αιώνα και τιμήθηκε από το μπαλέτο φλαμένκο του Μανουέλ δε Φάγια,το Ελ Αμόρ Μπρούχο το 1915..

  Στο χορό αυτό που μετράει είναι η γοητευτική κίνηση των ποδιών,γι'αυτό και τα φορέματα με τους φραμπαλάδες έχουν ένα ψηλό σκίσιμο στο μπροστινό τους μέρος.Στη δεκαετία του 1970,η χορεύτρια από τη Σεβίλλη Μανουέλα Καράσκο έφτασε την τεχνική αυτή στο αποκορύφωμά της. Όποιος έχει δει την ταινία Κάρμεν του Κάρλος Σάουρα(1983) θα πρέπει να θυμάται τον υπέροχο χορό της Κριστίνα Όγιος και του Αντόνιου Γάδες.Η γενιά τους μπορεί να βρίσκεται σε παρακμή,αλλά το δαυλό κουβαλάει το νέο αίμα,όπως ο Χοακίν Κορτές και ο ακόμα νεότερος Ισαάκ δε λος Ρέγιες.

 Στη μουσική φλαμένκο υπάρχουν ακόμα παραδοσιακοί ερμηνευτές,οι περισσότεροι από τους οποίους είναι Τσιγγάνοι.

Οι ομάδες φλαμένκο αποτελούνται συνήθως από έναν κιθαρίστα,έναν τραγουδιστή και ένναν κλακέρ αλλά και χορευτές και χορεύτριες.

Tags: χορός